نوشته شده توسط مهشيد

زندگی بسته ی پیچیده به روبا نها نیست          که کسی روز تولد به کسی هدیه کند

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد               طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

سکوت گرانبار از فریادهاست

که از سینه ها برخاسته اند

ولی از سینه به سوی دهان

راهی نیافته اند

سکوت گرانبار از امید هاست

که از دل ها برخاسته اند

ولی از دل به سوی جهان راهی نیافته اند

سکوت گرانبار از ابدیت است

که فریادها و امیدها در آن جاودانه

راهی می جویند

رو در روی جهان

فریاد کشیدم

وفریاد من

بسوی من بازگشت

و من فریاد خود را

هزاران بار شنیدم

که تا دوردست ها

رفت

و خاموش شد

نوشته شده توسط مهشيد

همیشه به یاد داشته باش تا به فراموشی بسپاری آنچه را اندوهگینت می سازد و هرگز از یاد مبر تا به یاد داشته باشی آنچه را که شادمانت میسازد

من آن مفهوم مجرد را جسته ام

پای در پای آفتابی بی مصرف

که پیمانه می کنم

با پیمانه ی روزهای خویش که به چوبین کاسه ی جذامیان ماننده است

من آن مفهوم مجرد را جسته ام

من آن مفهوم مجرد را می جویم

پیمانه ها به چهل رسید و از آن بر گذشت

افسانه های سرگردانیت

ای قلب در به در

به پایان خویش نزدیک می شود

بی هوده مرگ

به تهدید

چشم می دراند

ما به حقیقت ساعت ها شهادت نداده ایم

جز به گونه ی این رنج ها

که از عشق های رنگین آدمیان نصیب برده ایم

چونان خاطره ای هر یک

در میان نهاده

از نیش خنجری

یا درختی

با این همه از یاد مبر

که ما

من و تو

انسان را رعایت کرده ایم

شاهکار خدا بود یا نبود

و عشق را

رعایت کرده ایم........

"شاملو"

دشتها آلودست

همیشه نمی توانید اندیشه تان را مهار کنید، اما کلام خود را که می توانید در کف اختیار بگیرید. وسرانجام کلام بر ذهن نیمه هوشیار اثر میگذارد و پیروز میشوید.

من سردم است
...من سردم است و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد
نگاه کن که در اینجا
...زمان چه وزنی دارد
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه می داری ؟
من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم
من سردم است و می دانم
که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی
جز چند قطره خون
.چیزی به جا نخواهد ماند
« فروغ فرخزاد »

آن همه خورشید ها که در من می سوخت

منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن

منم که دیده نیا لوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن!

تمام راه معرفت سه گام است

نخست در می یابیم که ما نیستیم,او هم هست.

آنگاه در می یابیم که ما نیستیم,او هست.

و آخرین گام اینکه هیچکس و هیچ چیز نیست,همه اوست.

ميروم خسته و افسرده وزار
سوی منزلگه ويرانه خويش
بخدا ميبرم از شهر شما
دل ديوانه وشوريده خويش
ميبرم تا که درآن نقطه دور
شستشويش دهم از لکه عشق
شستشويش دهم از رنگ گناه
زين همه خواهش بی جا و تباه
ميبرم تا زتو دورش سازم
زتو ای جلوه اميد محال
ميبرم زنده بگورش سازم
تا از اين پس نکند ياد وصال

فروغ فرخزاد

 آرامش

از همان جایی آغاز می شود

              که در آن زندگی می کنی

ایجاد آرامش در خانه ی تو

        کار دیگران نیست

این کاری است

              که تنها از عهده ی تو بر می آید.............

"دائو"

مرا عظیم تر از این آرزوئی نمانده است

که به جست و جوی فریاد گمشده برخیزم.

با یاری فانوسی خرد

یا بی یاری آن،

در هر جای این زمین

یا هر کجای این آسمان.

فریادی که نیم شبی

از سر ندانم چه نیاز ناشناخته از جان من بر آمد

و به آسمان ناپیدا گریخت....

آیتمامی دروازه های جهان!

مرا به بازیافتن فریاد گمشده ی خویش

مددی کنید!

"احمد شاملو"

نوشته شده توسط مهشيد

*در لابلای زمستان به دنبال جای پای كسی ميگردم كه مرا به سمت بهار ببرد * 

اساس خوشبختی بر سه اصل استواره

هیچ کس چیزی به آدمی نمی دهد مگر خود او. و هیچ کس چیزی از آدمی دریغ نمی دارد مگر خود او. "بازی زندگی" یک بازی انفرادی است. اگر خودتان عوض شوید، همه اوضاع و شرایط عوض خواهد شد.

اگر چشم امیدتان بخدا باشد،
هیچ چیز انقدر عجیب نیست که راست نباشد.
هیچ چیز انقدر عجیب نیست که پیش نیاید.
و هیچ چیز انقدر عجیب نیست که دیر نپاید.

نوشته شده توسط مهشيد

خاک همه ی ما را

آنروز که مردم

"بیژن جلالی"

از بهر تو هرگز نکنم گریه و زاری        یارا به جهنم که مرا دوست نداری

زندگي ، گره اي نيست كه در پي گشودن آن باشيم
life , is not a problam to be solved



زندگي ، واقعيتي است كه بايد آن را تجربه كرد
but a reality to be experienced

اگر يک با يک برابر بود...............

و ان يکی در گوشه ای «جوانان» ورق ميزد

تساوی را چنين نوشت:يک با يک برابر است.

هميشه يک نفر بايد برخيزد.......

به ارامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است.

و او پرسيد:اگر يک فرد انسان٬ واحد يک بود

معلم خشمگين فرياد زد : اری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

معلم ناله اسا گفت:

بچه ها در جزوه های خويش بنويسيد:

يک با يک برابر نيست.......

خسرو گلسرخی))

سنگ لازم نيست؛

آنقدر از طعنه های شما ترك خورده ايم

كه براي شكستنمان تلنگري كافيست ...

*هيچ وقت برای لذت بردن از زندگی و برای عوض شدن دير نيست.

*بزرگترين آزادی بشر ، توانايی تصميم گيری و انتخاب نگرش های خويشتن است.

*محروميت،استعدادهايی را شکوفا می سازد که در خوشی پوشيده می مانند.

*اغلب مردم به همان اندازه شاد هستند که ذهن خود را برای آن مهيا کرده اند.

*اغلب مشکلات در واقع ناشی از فقدان فکری است.

*نبرد های زندگی هميشه به نفع قوی ترين ها يا سريع ترين ها پايان نمی پذيرد بلکه دير يا زود ازآن کسی است که بردن را باور دارد.

*برخی از انسانها هر چيز را همان گونه که هست،می بينند و می پرسند:چرا ديگران روياهای چيزی را در سر می پرورند که هرگز نبوده و می گويند:چرا که نه!!!

*يکی از مهمترين مهارت ها در آرام بودن،فکر نکردن به مسائل کوچک است.دومين مهارت کوچک شمردن تمام مسائل است.

*لازم نيست هر کاری را که انجام می دهيد با موفقيت همرا ه باشد. بعضی ها با چشم پوشی از موفقيت، آرامش خود را حفظ می کنند.

*امکان تغيير در زندگی هست.ديگران اين کار را کرده اند.

***آنتونی راببنز می گويد:((از زندگی خود يک شاهکار بسازيم))***

فروغ عزیز عصابم خورد شده از دست تو!!

ای خدا آخه اینم دوسته به من دادی؟

میگن دیوانگی یه جور دو جور نداره ها، راست میگن...................... نوشته شده توسط مهشيد

من از آدمای دروغ گو بدم میااااااااااااااد!!! نوشته شده توسط مهشيد

نوشته شده توسط مهشيد

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

روزی از این تلخ وشیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زمروزها دیروزها!

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از راه که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذ ها ودفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند به جای

تار مویی نقش دستی شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها وهفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران وباد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام وننگ

"فروغ"

من فکر می کنم این یکی از قشنگترین شعرای فروغ هست،نظر شما چیه؟!