و اما امروز
دوباره٬
دلم گرفته است.
به کنار پنجره می روم
و چشمانم را به آسمان خیره می کنم.
تنها چیزی که چشمان بارانی ام را در بر میگیرد.
انتهای این آسمان بی انتهاست.
انتهای این غم و درد و اندوه.
اما انگار٬
انتهای این آسمان بی انتها در نا کجاست...